|
တမနက္က်ေတာ့ ခါတိုင္းလိုဘဲ သမီးမ်ားကို အ၀တ္ အစားျပင္ဆင္ေပးျပီး သူမကိုယ္တိုင္လည္း အ၀တ္အစားလဲကာ ''အဆင္သင့္ျဖစ္ၾကျပီလား''လုိ့ သမီးမ်ားကိုေမးလိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါ ဘက္ကီက ''ကြၽန္မကေတာ့ အဆင္ သင့္ျဖစ္ပါျပီ၊ ဒါေပမယ့္ ခ်ာလီ အ၀တ္မလဲရေသးဘူးေမေမ'' လို႔ေျပာပါတယ္။ ဘက္ကီဟာ သူမရဲ႕ အရုပ္ကေလး ခ်ာလီကို အျပင္ေခၚသြားတိုင္း ရာသီဥတုနဲ႕လိုက္ဖက္မယ့္အ၀တ္အစားမ်ဳိးကို ၀တ္ေပးလိုက္ရမႇ ေက်နပ္ တတ္ပါတယ္။ အဲသလို ခ်ာလီကိုအ၀တ္ အစားလဲေပးျပီးတာေတာင္မႇ လမ္းထြက္ခါနီးမႇာ ခ်ာလီေလးခ်မ္း မႇာစိုး၍ ေစာင္ကေလးနဲ႕ ရစ္ပါတ္ျပီးမႇ လမ္းထြက္ေလ့ရႇိပါတယ္။ အလတ္မ စင္ဒီကေတာ့ ခ်ာလီအတြက္နဲ႕ ယခုလိုတမိသားစုလံုး အခိ်န္သိပ္ကုန္တာကို စိတ္မရႇည္လႇပါဘူး။
လြန္ခဲ့တဲ့(၂)ႏႇစ္ ခင္ပြန္းရႇိစဥ္က အေျခအေနမ်ဳိးမႇာသာ ဆိုရင္ သမီးစင္ဒီ စိတ္မရႇည္သလိုဘဲ ေမရီလည္းစိတ္တိုမိမႇာ အမႇန္ပါ။ အခုေတာ့ အေျခအေနေတြ အားလံုးေျပာင္းလြဲကုန္ ၾကပါျပီ။ မိမိရဲ႕ခင္ပြန္းႏႇင့္အတူ ေနထိုင္ခြင့္ ရခဲ့စဥ္အခ်ိန္တံုးက ဆိုလ်င္ ေမရီရဲ႕ဘ၀ဟာ အစစအရာရာျပည့္စံုလြန္းလို႔တေန႔ ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္မႇာ အခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိးဟာ သူမအတြက္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို့ သူမတခါမႇမစဥ္းစားခဲ့ဘူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ယခုလို ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ရတဲ့အခ်ိန္မႇာ တခ်ိန္ကအဆင္ေျပေျပ ေနခဲ့ရတဲ့ဘ၀ကေလးကို ျပန္ရလို စိတ္ ျပင္းပ်ရင္း ေတာင့္တမိပါတယ္။ လက္ရႇိဘ၀ကိုလည္း ရင္နာ ေနမိပါတယ္။ ယခုေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ႕အလႇည့္ အေျပာင္းကို ခံလိုက္ရပါျပီ။ တခ်ိန္တံုးက ခင္ပြန္းသယ္အပါအ၀င္ သူမတို႔မိသားစု(၅)ဦးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ တေန႔မႇာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူဟာ ''တာ့တာဘိုင္းဘိုင္''လို႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ စာကေလး တေစာင္ေရးျပီး ခ်န္ထားခဲ့တာကလြဲျပီး အျခားေငြေၾကးဥစၥာ တျပားတခ်ပ္မႇ ခ်န္မထားခဲ့ဘဲ မိသားစုထဲမႇ ရုတ္တရက္ႀကီးထြက္ခြာေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မႇစျပီး ကေလးတို႔ရဲ႕ဖခင္ဟာ လူလားမေျမာက္ ၾကေသးတဲ့ သမီးတို႔ရႇိရာ ဤမိသားစုထံသုိ႔ လံုး၀ျပန္မေပၚလာေတာ့ပါဘူး။
ဤနည္းအားျဖင့္ ေမရီရဲ႕ဘ၀မႇာ ခိုကိုးရာမဲ့ျဖစ္ရင္း ဒုကၡပင္လယ္ထဲ လက္ပစ္ကူးရတဲ့အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႕ စတင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ သမီး(၃)ေယာက္ရဲ႕ေရႇ႕ေရးကလည္းရႇိေနေသးေတာ့ ထိုင္ငိုေနလို႔အဆင္ေျပလာမႇာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေမရီလည္း ဒီအလြမ္းအေဆြးေတြကို ေမ့ျပစ္ထားျပီး ဘ၀ကိုႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္ဆိုင္ရင္း တခါမႇမလုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့အလုပ္ေတြကို စတင္လုပ္ေနရပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ေန႔တစ္ေန႔ကို ေရာက္ရႇိလာပါတယ္။ အဲဒီေန့ကေတာ့ တနလၤာေန့ျဖစ္ပါတယ္။ သမီးႀကီး(၂) ေယာက္ကို ေက်ာင္းကိုပို႔ထားျပီး အငယ္ဆံုးသမီးဘက္ကီနဲ႕ အတူ ေမရီတို႔ႏႇစ္ဦးသား သန္႔ရႇင္းေရးလုပ္ေနက် ဦးကိုေလး အိမ္သို႔သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုအိမ္ေရႇ႕ေရာက္ေတာ့ အိမ္တံခါး၀ မႇာ ခရစ္စမတ္ပန္းေခြခ်ိတ္ ဆြဲထားတာကို သူတို႔ေတြ႕ခဲ့ၾကရ ပါတယ္။ အိမ္ထဲမႇာလည္း ခရစ္စမတ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အလႇ တန္ဆာေတြ ျပင္ဆင္ထားအံုးမယ္ ဆိုတာကို ေမရီအတတ္သိေနေပမယ့္ ဘက္ကီကေတာ့ မသိရႇာပါဘူး။ တံခါး ဖြင့္ျပီးအိမ္ထဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ''အိုး-ခ်ာလီ ဟိုမႇာၾကည့္စမ္းပါအံုး''ဆိုတဲ့ အာေမဋိတ္သံနဲ႕အတူ ဘက္ကီရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြ၀ိုင္းျပီး အေရာင္ေတာက္ပသြားပါေတာ့တယ္။ သူမျမင္ေတြ႕ေနရတာ ေတြကို ခ်ာလီကိုလည္းျမင္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵနဲ႕ ထိုအရုပ္ကေလးကို စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ ယခုသမီးေလးေတြ႕ေနရတာေတြ ကေတာ့ ၾကယ္ပြင့္ ကေလးမ်ား၊ ေရႊျခည္ေငြျခည္ႀကိဳးစမ်ားႏႇင့္ ေရာင္စံုေဘာလံုးကေလးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏႇက္ေနေသာ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္နဲ႕တူ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ရႇိေသာ လႇပစြာထုပ္ပိုးထားသည့္ လက္ေဆာင္ထုတ္မ်ားဘဲျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ထဲကိုေရာက္ ေရာက္ခ်င္း ေမရီဟာ သမီးေလးရဲ႕ အေႏြးထည္ကိုခြၽတ္ေပးရင္း ''သမီးဘာတခုမႇ မကိုင္ပါဘူးလို႔ အေမ့ကို ဂတိေပးေနာ္'' လို႔ေျပာတဲ့အခါ ဘက္ကီက ''ဟုတ္ကဲ့ ဂတိေပးပါတယ္ေမေမ'' လို႔ေျပာရင္း သူမရဲ႕ေခါင္းကိုျငိမ့္ျပလိုက္ပါတယ္။ မိခင္အလုပ္ လုပ္ေနစဥ္ ဘက္ကီဟာ ကုလားထိုင္အလြတ္တလံုးမႇာထိုင္ရင္း သူမရဲ႕အရုပ္ ခ်ာလီနဲ႕ဘဲ စကားေျပာေနရႇာပါတယ္။ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ကို လက္ညိဳးထိုးျပရင္း ''ဟိုဟာက ၾကယ္ပြင့္ကေလး၊ ဟိုနားမႇာရႇိတာက မႇိတ္တုတ္မႇိတ္တုတ္လင္းတဲ့မီးလံုး၊ဟိုဘက္နားမႇာရႇိတာကေတာ့ ေခါင္းေလာင္း၊ အဲဒီေအာက္ဖက္နား ကေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းထုပ္ေတြ၊ အထုပ္ထဲမႇာဘာေတြပါ မလဲဆိုတာ မင္းေတြးၾကည့္စမ္းပါအံုးခ်ာလီ''ဆိုျပီး ေျပာျပေနပါတယ္။ သူမရဲ႕အေမကို သူမ ဂတိေပးထားတဲ့အတိုင္း သူမ ဘာတစ္ခုမႇမကိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ေန႔လည္ ထမင္းစားခိ်န္ ေရာက္ေတာ့ သမီးအႀကီး(၂)ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ထိုသမီးႀကီး(၂)ဦးအဖို႕မႇာေတာ့ ယခုသူတို႔ျမင္ေနရတဲ့ ဦးကိုေလး အိမ္မႇာျပင္ဆင္ထားတဲ့ အလႇအပ ပစၥည္း အားလံုးဟာသူတို႔နဲ႕မပတ္သက္ဘူးဆိုတာသိထားႏႇင့္ေသာ္လည္းကေလးပီပီလိုခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးေတြေတာ့ ျဖစ္မိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ထိုပစၥည္းမ်ားအေပၚ စိတ္၀င္စားမိမႇာစိုးလုိ႔ သမီး(၂)ဦး စလံုးကလက္ေဆာင္ထုတ္ မ်ားကို မၾကည့္မိဖို့ကိုဘဲ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရပါတယ္။
ေတြ႕ခ်င္ရင္ ေတြ႕လို႔ရပါတယ္။ ေမေမေခၚသြားမယ္။ ကဲကဲ သမီးတို႔အားလံုးအေႏြးအက်ႌ၀တ္ၾကပါ။ ေမေမ တို႔အျပင္ထြက္လမ္းေလ်ာက္ ၾကမယ္'' လို႔ေျပာရင္း အိမ္နားက ဘုရားေက်ာင္းကိုေခၚသြားခဲ့ပါတယ္။ ထိုဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အျပင္ဖက္မႇာ သစ္သားနဲ႕လုပ္ထား တဲ့ ႏြားစားခြက္ကို ခ်ထားပါတယ္။ အနားတြင္ေတာ့ မယ္ေတာ္ မာရိ၊ ေယာသပ္၊ သိုးထိန္းမ်ား၊ ပညာရႇိမ်ားႏႇင့္ ၾကယ္ပြင့္မ်ားမႇ စ၍ ေမြးဖြားျခင္းႏႇင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ရႈခင္းကို ပံုေဖာ္ထားေသာ အရုပ္မ်ားခ်ျပီး ျပင္ဆင္ထားတာကို သူတုိ႔အားလံုးၾကည့္ၾက ပါတယ္။ ဘက္ကီေလး ဟာလည္း ခ်မ္းတုန္ေနေပမယ့္ အိမ္မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘဲ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းေရႇ႕မႇာဘဲ အၾကာၾကီးရပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တပတ္ကိုေရာက္လာတဲ့အခါ သူတို႔ မိသားစု ဘယ္ကိုဘဲသြားသြား ကားလမ္းေဘးေရာ၊ အိမ္ေရႇ႕ေတြ နဲ႕ ေစ်းဆိုင္ေတြမႇာပါ ခရစၥမတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အလႇျပင္ထား တာေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ လူေတြဟာ ေစ်းဆိုင္ေတြမႇာ ပ်ားပန္း ခတ္သြားလာၾက၊ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္ၾကတာကို ညီအစ္မ (၃)ဦးစလံုးျမင္ၾကရျပန္ပါ တယ္။ ေမရီအဖို႔ မႇာေတာ့ သမီးမ်ားႏႇင့္ ေစ်း၀ယ္လာခ်ိန္မႇာ အျခားလူေတြ ဘာ၀ယ္သလဲဆိုတာကို စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ဘဲ မိမိကေလးေတြကို ဒီႏႇစ္ ခရစၥမတ္လက္ ေဆာင္အျဖစ္ေပးရန္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီနဲ႔ေျခစြတ္အျပင္ ခရစၥမတ္ေန႔တြင္စားဖို႔ ေခါက္ဆြဲတစ္ထုပ္ကိုပါ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ကေလးငယ္မ်ားခမ်ာမႇာေတာ့ အျခားမိသားစု၀င္မ်ား စတိုးဆိုင္မႇာ လက္ေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးလာ၀ယ္ရင္း ေပ်ာ္ေနၾကတာကိုၾကည့္ျပီး စိတ္အားငယ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးမႇာသူတို႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုယ္စီဟာလည္းေပၚထြက္ လာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းမႇာကေလးအခ်င္းခ်င္းကစားၾကခ်ိန္''ဒီႏႇစ္ခရစၥမတ္ဘာလက္ေဆာင္ရမလဲ''။''ခရစၥမတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မႇာဘယ္သြားလည္ၾကမလဲ''လို႔အေမးခံရမႇာေၾကာက္လြန္းလို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေရႇာင္ဖယ္ျပီး ေနခဲ့ရတဲ့သမီးေတြရဲ႕အျဖစ္ကိုသိရတဲ့အခါ ေမရီ ဟာရင္ကြဲမတတ္ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဘက္ကီေလးတစ္ေယာက္ သာလ်င္ ေက်ာင္းမသြားရေသး၍ ထိုအျဖစ္မ်ဳိး မၾကံဳဆံုရေသးပါဘူး။ ဘက္ကီတေယာက္ကေတာ့သူမရဲ႕အရုပ္ ကေလးခ်ာလီအား သခင္ေယရႈအေၾကာင္းေျပာျပရင္း ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္သလို အစ္မႏႇစ္ေယာက္အားလည္း ဘုရားေက်ာင္းသြား ရင္သူ႕ကိုေခၚသြားပါ။ သခင္ေယရႈကို သူေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေန႔စဥ္ ပူဆာပါတယ္။ အစ္မ(၂)ဦးလည္း စိတ္မရႇည္ေသာ္လည္း ညီမငယ္ပူဆာလြန္းလို႔ ဘုရားေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔ရတဲ့ အခါေတြမႇာ ဘက္ကီေနခ်င္တဲ့အခ်ိန္အတိုင္း အတာအထိကို ခြင့္ျပဳရမႇာ တြန္႕တိုၾကျပီး ဘက္ကီၾကည့္လို႔ မ၀ ေသးခင္မႇာ သူမကို ဒရြတ္တိုက္ဆြဲျပီး အိမ္ကိုျပန္ေခၚလာေလ့ ရႇိၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ခရစၥမတ္ေန႕ရဲ႕ မနက္ခင္းကို ေရာက္ရႇိ လာပါတယ္။ အျပင္မႇာေတာ့ ႏႇင္းေလးေတြက တဖြဲဖြဲက်ေနပါ တယ္။ သမီးႀကီး (၂)ေယာက္ဟာ အိပ္ရာမႇႏိုးလာခ်ိန္မႇာ ခ်မ္းေအးလြန္းေသာေၾကာင့္ အေမ့ရဲ႕ ေစာင္ျခံဳေအာက္ထဲျပန္တိုး၀င္ရင္း ''ေပ်ာ္ရႊင္ေသာခရစၥမတ္ျဖစ္ပါေစ''လို႔ မိခင္ႀကီးကိုႏႈတ္ခြန္းဆက္သၾကပါတယ္။ မိခင္ေမရီက ''သမီးတို႔အတြက္ အေမ့မႇာတန္ဖိုးႀကီး တဲ့လက္ေဆာင္ရယ္လို႔ မေပးႏိုင္ဘူးကြယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘက္ကီေလးကို သြားႏႈိးျပီးရင္ အေမတို႔လက္ေဆာင္ ဖြင့္ၾကမယ္'' လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူမလည္း အိပ္ရာကထျပီး အကႌ်လဲပါ တယ္။ သမီးႀကီး(၂)ေယာက္လည္း ဘက္ကီကိုႏႈိးဖို႔ ထြက္သြားၾကပါတယ္။ ခဏေလးအၾကာမႇာ သူတုိ႔ျပန္၀င္လာၾက ျပီး ''ဘက္ကီ ကို မေတြ႕ဘူးအေမ၊ သူဘယ္ ေရာက္သြားသလဲ'' လို႔ျပန္ေမးလိုက္ရာေမရီလည္းငယ္ထိပ္ေျမြေပါက္ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘက္ကီရဲ႕ နာမည္ေအာ္ေခၚကာ အိမ္ထဲ၊ အိမ္ျပင္၊ အိမ္ေနာက္ေဖးျခံ၊ အိမ္နီးခ်င္းျခံမ်ားတြင္ သမီးငယ္ ကိုေတြ႕ရန္ ပိုက္စိတ္တိုက္စတင္လိုက္ရႇာပါေတာ့တယ္။ ဘက္ကီကိုရႇာ၍ မေတြ႕တဲ့အခါ ေမရီစုိးရိမ္ သြားပါတယ္။ သမီးငယ္ေလးဟာ တခါမႇဒီလိုေလ်ာက္မသြားတတ္ဘူးဆိုတာ သူမသိ ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ဘဲ ေမရီက ''ဘုရားသခင္၊ ကယ္ေတာ္မူပါ၊ ဘုရားသခင္ ကြၽန္မကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ ကြၽန္မလည္း ကေလးေတြကို ခရစၥမတ္ မႇာ ေကြၽးဖို့ေခါက္ဆြဲအေၾကာင္းဘဲ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ေပးဖို႔ လက္ေဆာင္အတြက္ကိုဘဲ လံုးပမ္းေနမိပါတယ္။ ဒါေတြ အေရးမႀကီးမႇန္း ယခုကြၽန္မသိပါျပီ။ ဒါေတြမရႇိရင္ေနပါေစ၊ မရရင္ေနပါေစ။ ကြၽန္မရဲ႕သမီးေလးကို အသက္ရႇင္လ်က္ ႏႇင့္ ျပန္ေပးပါ ဘုရားသခင္'' လို႔ ဘုရားကိုသာ အားကိုးရင္း ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ဆုေတာင္းျပီးမႇ မ်က္ေစ့ ဖြင့္ျပီး လႇမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ခ်ာလီေလးကို အရင္ေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ ခ်ာလီေလးဟာ ျပဴတင္းေပါက္ဖက္ကို မ်က္ႏႇာမူျပီး က်က်နနခံုေပၚမႇာထိုင္ေနပါတယ္။ ဒီအခါ ေမရီစဥ္းစားသည္က ဘက္ကီဟာ ခ်ာလီနဲ႕ တခါမႇမခြဲဖူးဘူး။ သူမ အျပင္သြားတိုင္းလည္း ခ်ာလီကိုေစာင္ျခံဳထားေပးဖို႔ အျမဲေတာင္းဆိုတတ္တယ္။ ယခုခ်ာလီကို တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့တယ္။ ေစာင္လည္းအနားမႇာ မရႇိပါလား။ ဒါဟာေမရီအတြက္စဥ္းစားရ သိပ္ခက္ခဲတဲ့ ျပႆနာတစ္ခုပါဘဲ။ ဤေစာင္ေလးဟာအဖိုးမတန္ပါဘူး။ တခ်ိန္ကကားလမ္းေဘးမႇာတစ္ဦးဦးကပစ္ထားတဲ့ေစာင္စုတ္ကေလးသာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီေစာင္စုတ္ကေလးကိုဘက္ကီ ေကာက္ယူလာခ်ိန္မႇာ ေမရီက သန္႔ရႇင္းသြားေအာင္ေလ်ာ္ဖြတ္ေပး လိုက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ ယခုအခါမႇာ ခ်ာလီေလးကို အခ်မ္းဒဏ္က ကာကြယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ေစာင္ကေလးျဖစ္လာခဲ့ပါ တယ္။ ဒီေစာင္ကေလးဟာ စုတ္ေပမယ့္ ခ်ာလီကိုေႏြးေထြးမႈ ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တနည္းအားျဖင့္ ဘက္ကီရဲ႕အသဲႏႇလံုးကို အျမဲတမ္းေႏြးေထြး မႈကိုေပးႏိုင္တဲ့ေစာင္ကေလးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ေနဆဲ၊ ႏႇင္းက်ဆဲျဖစ္ေသာခရစၥမတ္ေန႕ရဲ႕ ေ၀လီေ၀လင္းနံနက္ ခင္းမႇာ ဘုရားေက်ာင္းဖက္သို႔ ေျပးထြက္ခဲ့ ပါတယ္။ ေျပးလႊားရင္း၊ ဆုေတာင္းရင္း၊ ရင္တမမႏႇင့္လာခဲ့ေသာ ေမရီဟာ အေ၀းကေနဘက္ကီကို ဘုရားေက်ာင္းေရႇ႕တြင္ လႇမ္းျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မႇာ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်လာပါေတာ့တယ္။ ဘက္ကီ ေလးဟာ ဘုရားေက်ာင္းေရႇ႕မႇာ အလင္းေရာင္ေပးေနေသာ ၾကယ္ပြင့္ႀကီးရဲ႕ေအာက္တဲ့တဲ့မႇာရႇိေနတဲ့ ႏြားစားခြက္ထဲကို ေက်ာ္၀င္ရင္း ႏြားစားခြက္ထဲရႇိခရစ္ေတာ္ေယရႈကို ေစာင္ျခံဳေပးေနတာကိုသူမ ေတြ႕လိုက္ရ ပါတယ္။ ႏြားစားခြက္အနီးကို သူမေရာက္လာခ်ိန္မႇာ သမီးငယ္ဘက္ကီရဲ႕ ပါးစပ္က ''သခင္ေယရႈ၊ ဒီေန႔ကေတာ့ သခင္ေယရႈရဲ႕ေမြးေန႔ပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေမြးေန႔ ျဖစ္ပါေစ။ ဒီေန႔မနက္မႇာ ႏႇင္းေတြက်ေနေတာ့ သခင္ေယရႈ ကိုယ္ေပၚမႇာလည္း ႏႇင္းေတြက်ေနပါတယ္။ သိပ္ေအးပါတယ္။ သခင္ေယရႈ သိပ္ခ်မ္းေနမႇာလား၊ ခ်ာလီရဲ႕ေစာင္ ကေလးကို ယူလိုက္ပါ။ ခ်ာလီနဲ႕ ကြၽန္မတို့(၂)ေယာက္က အတူတူရႇိတဲ့ အတြက္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနရတယ္။ သခင္ေယရႈကေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲႏြားစားခြက္ထဲမႇာ အိပ္ရေတာ့ခ်မ္းေနတာေပါ့။ ခ်ာလီရဲ႕ ဒီေစာင္ေလးကို သခင္ေယရႈအတြက္ ေပးပါရေစ'' လို႔ ေျပာေနတာကို ေမရီၾကားလိုက္ပါတယ္။ မိခင္ႀကီးလည္း သမီးရဲ႕စကားသံေတြ ကိုၾကားတဲ့အခါ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္း ဆို႔နင့္လို႔သြားပါတယ္။ ဘက္ကီလည္း ေျခသံၾကား၍လႇည့္ၾကည့္မိရာ အေမကို လည္းျမင္ေရာ ''အေမ ခရစ္ေတာ္ေမြးေန႔ကို သမီးမေမ့ ဘူးဆိုတာ ခရစ္ေတာ္မသိမႇာသမီး သိပ္စိုးရိမ္တာဘဲ''လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေမရီလည္း ေကာက္ရိုးၾကားမႇာ ထိုင္ေနတဲ့ သမီးကို ခ်ီေပြ႕လိုက္ရင္း ဆို႔နင့္စြာျဖင့္ ''ဟုတ္တယ္ သမီး၊ သခင္ေယရႈ ကို အေမ ေမ့သြားတယ္'' လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဘက္ကီ ေလးတစ္ေယာက္ သခင္ေယရႈရဲ႕ေမြးေန့ကို သတိတရ ရႇိတာကို သူမအသိအမႇတ္ျပဳျပီးေနာက္ သမီးကို အိမ္သို႔ ျပန္ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ ေမရီလည္း အိမ္ထဲမႇာရႇိတဲ့ ခရစၥမတ္သစ္ပင္မဟုတ္တဲ့ အျမင့္ဆံုး သစ္ပင္တစ္ခုမႇာ ''အိမ္မႇာလုပ္ယူတဲ့ေငြေရာင္စကၠဴျပားေလးကပ္ထားတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလး''ကို ခ်ိတ္လိုက္ပါတယ္။ သမီးမ်ားကလည္း မိမိတို႔ေက်ာင္းမႇာ လက္မႈဖြံ႕ျဖိဳးေရးအခ်ိန္၌ လုပ္ထားတဲ့ ''ေပါက္ေပါက္ဆုတ္ ေျပာင္းဖူးပန္းကံုး''ကို ထိုသစ္ပင္မႇာ ခ်ိတ္လိုက္ပါတယ္။ ေမရီကလည္း ကေလးမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ထုပ္ထားတဲ့ေျခစြပ္နဲ႕ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ မ်ားပါရႇ ိတဲ့အထုပ္ကို သစ္ပင္ေအာက္မႇာခ်လိုက္ပါတယ္။ သမီး (၃)ဦးအတြက္ဤ သစ္ပင္ေလးရဲ႕အလႇဟာ ခရစၥမတ္ရဲ႕အႏႇစ္သာရကို ေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။ ေမရီလည္း သူမ ကိုယ္တိုင္ ဖုတ္ထား တဲ့ကိတ္မုန္႔ကို ျပင္ဆင္ျပီးေနာက္ (၄)ေယာက္သား ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေမြးေန႔ပြဲေတာ္ျဖစ္ပါေစ (Happy birthday dear Jesus) သီခ်င္းကို သီဆိုခဲ့ၾကရင္း ထိုေန႔ကို ေပ်ာ္စရာေန႔ထူး အျဖစ္ အသိအမႇတ္ျပဳ လက္ခံယူလိုက္ၾက ပါတယ္။ ေစာင္ကေလး မရႇိေတာ့ေပမယ့္ ဘက္ကီရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမႇာ နီးနီးကပ္ကပ္ ေနခြင့္ရတဲ့ ခ်ာလီေလးလည္း ဘက္ကီရဲ႕ေႏြးေထြးေသာေမတၲာကို ဆက္လက္ခံယူရင္း တစ္မိသားစုလံုး ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ကို ေပ်ာ္ ရႊင္စြာဆင္ႏႊဲႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ -စတယ္လာေ၀- |
